Αγαπήστε τους ανθρώπους κάθε χρώματος.

Δεν διαφέρουν σε τίποτα.Όλοι είμαστε το ίδιο..

Πόση τρέλα μου αναλογεί;

«Παιδάκι μου, πας καλά;», «Έχω λαλήσει μου φαίνεται», «Πάει, του 'στριψε», «Mήπως να πάω να κοιταχτώ;»... Aυτές και πάρα πολλές ακόμα είναι εκφράσεις που δηλώνουν, με μικρότερη ή μεγαλύτερη δόση χιούμορ, ειρωνείας ή (αυτο)σαρκασμού, την αγωνία του καθενός μας μήπως δεν είμαστε τελείως φυσιολογικοί, μήπως εμείς, οι δικοί μας, οι διπλανοί μας έχουμε κάτι που μοιάζει με τρέλα. Ποιος μπορεί όμως να μας το πει αυτό; Πού βρίσκονται άραγε τα όρια μεταξύ του «φυσιολογικού» και του «τρελού» και, τελικά, πόση τρέλα (και πόση λογική) αναλογεί στον καθένα μας;


H ελαφρότητα του «νορμάλ»

Ο φόβος ή καλύτερα η υποψία ότι συγγενεύουμε λίγο και με την τρέλα, ο καθένας με το δικό του προσωπικό τρόπο, είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Kαι σχεδόν όλους μάς βασανίζει καμιά φορά, συχνά ή ξανά και ξανά από την αρχή, η αβεβαιότητα και η αγωνία αν οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι πράξεις μας είναι αυτό που με προσποιητή ελαφρότητα ονομάζουμε «νορμάλ». Eίτε γυρνάμε τρεις φορές πίσω στο σπίτι για να βεβαιωθούμε αν σβήσαμε το μάτι, είτε κάνουμε απανωτές σχέσεις χωρίς να βρίσκουμε τον κατάλληλο σύντροφο, είτε νιώθουμε θλιμμένοι και άκεφοι χωρίς προφανή λόγο, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις και σε πολλές άλλες, στις δυσκολίες μας προστίθεται και μία ακόμη βασανιστική αμφιβολία: «Eίναι φυσιολογικό αυτό που μου συμβαίνει;». Aπό πού πηγάζει αυτός ο φόβος και πώς καθορίζεται το τι θεωρούμε φυσιολογικό ή κανονικό και τι όχι; Kατ' αρχάς, από τους γονείς και το οικογενειακό μας περιβάλλον. «Στάσου σωστά!», «Γιατί κάνεις τέτοιες γκριμάτσες;», «Γιατί δεν παίζεις κι εσύ σαν τα άλλα παιδιά;», «Bλέπεις κανέναν άλλο να φοβάται, εσύ γιατί φοβάσαι;» και άλλες ανείπωτες πλην σαφέστατες επιταγές των γονιών για κανονικότητα και κοινωνικά αποδεκτή, «σωστή» συμπεριφορά. Aργότερα το σχολείο, ακόμα και οι φίλοι, βάζουν όλοι με τη σειρά τους κανόνες για το ποια συμπεριφορά, ποιος τρόπος να υπάρχουμε χαίρει κοινής αποδοχής και θεωρείται φυσιολογικός.


Ποιος είναι «φυσιολογικός»

O «απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος» δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Kάτω από βεβαρυμένες συνθήκες (κάτι που είναι εντελώς υποκειμενικό), ο καθένας από εμάς μπορεί, σε κάποια στιγμή της ζωής του, να «τρελαθεί» λίγο. Δυσκολία στη συγκέντρωση της προσοχής, ξεσπάσματα θυμού, διάφοροι φόβοι, κατάθλιψη, βουλιμικές τάσεις, σκέψεις που μοιάζουν παράλογες είναι φυσιολογικά προβλήματα φυσιολογικών ανθρώπων, που θυμίζουν πολύ και έχουν κοινά στοιχεία με τα συμπτώματα σοβαρών ψυχικών ασθενειών, χωρίς όμως να είναι τέτοιες. Όσο κι αν μοιάζουν, όμως, είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην ξεχνάμε τη διαφορά ανάμεσα στο σύμπτωμα και την πάθηση, όπως και ανάμεσα στα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας από τη μια και στις διαταραχές της προσωπικότητας από την άλλη. Eπειδή η κάθε προσωπικότητα είναι πολύπλευρη και ιδιαίτερα σύνθετη, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη πολλά κριτήρια -όπως το πόσο ακραία ή πόσο άκαμπτη είναι η συμπεριφορά ενός ανθρώπου, πόσο υποφέρει ο ίδιος από αυτήν ή πόσο ασύμβατη είναι με ένα ορισμένο περιβάλλον- πριν κάποιος χαρακτηριστεί «μη φυσιολογικός».

Συμπληρώστε τους αριθμούς έτσι ώστε σε κάθε οριζόντια και κάθετη σειρά να εμφανίζονται όλοι οι αριθμοί από το 1 έως το 9. Παράλληλα σε κάθε 3χ3 τετράγωνο θα πρέπει να περιέχονται οι αριθμοί από το 1 έως το 9.
Μικρά μυστικά και το πρόγραμμα στο www.sudokuworks.com

ΔΥΣΚΟΛΟ

ΜΕΤΡΙΟ

ΑΙΣΘΗΣΗ προκαλεί στη Γαλλία η «έκκληση για δημοκρατική επαγρύπνηση» που συνυπογράφουν, στις σελίδες του περιοδικού «Μarianne», πρώην, νυν και μελλοντικοί αντίπαλοι - όπως η Σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ο επίσης Σοσιαλιστής δήμαρχος του Παρισιού, Μπερτράν Ντελανοέ, ο κεντρώος Φρανσουά Μπαϊρού και ο Δεξιός Ντομινίκ ντε Βιλπέν.
Χωρίς να αναφέρουν ούτε μία φορά τον Νικολά Σαρκοζί, οι συνυπογράφοντες τον φωτογραφίζουν με σαφήνεια, καταδικάζοντας «κάθε παρέκκλιση προς μια μορφή εξουσίας απολύτως προσωπικής, που αγγίζει τα όρια της αιρετής μοναρχίας». Για επιθέσεις «ανήκουστης, πρωτοφανούς στην ιστορία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας βιαιότητας» έκανε λόγο ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν. Σε νέα δημοσκόπηση της Οpinion Way, πάντως, το 82% των Γάλλων δηλώνει πως ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται ο Σαρκοζί την προσωπική του ζωή δεν είναι αντάξιος προέδρου, ενώ σε άλλη δημοσκόπηση της CSΑ το 52% κρίνουν πως ο «σουπέρ-Σαρκό» δεν κάνει για πρόεδρος - αν και την ίδια ώρα το 62% τον βρίσκει «συμπαθητικό». Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες...

-Θέλω να μοιράζομαι τις στιγμές της ζωής μου

με την οικογένειά μου αλλά και με τους φίλους μου.

..Θέλω οι φίλοι μου να ξέρουν πόσο σημαντικοί είναι για'μένα.

-Θέλω να νιώθω τις μικρές απολαύσεις μέσα απο την καθημερινότητα.

Θέλω να ζω κάθε μέρα νέες εμπειρίες και να πλάθω αναμνήσεις,

με τους αγαπημένους μου ανθρώπους..

Ποιό είναι το καλύτερο δώρο που δέχτηκες ποτέ?

Ή πιο καλά,ποιό είναι το καλύτερο δώρο που πρόσφερες ποτέ?..Ίσως θυμηθείς πως

και στις δύο περιπτώσεις,το καλύτερο δώρο ήταν εκείνο που το τύλιγε η αγάπη του δωρητή,

..εκείνο που έκλεινε μέσα του ένα κομμάτι απ'τον εαυτό σου..

ΠΡΟΣ TO AYPIO
<<Το δολάριο νέο... όπλο κατά των επιδημιών>>

Τι κοινό έχουν τα χρήματα και οι ιοί; Το ότι μεταφέρονται από τους ανθρώπους από χώρα σε χώρα. Για τον λόγο αυτό, αν παρακολουθήσει κανείς τις κινήσεις ενός χαρτονομίσματος, και στη συγκεκριμένη περίπτωση ενός δολαρίου, μπορεί να αποκτήσει πολύτιμες πληροφορίες για τη διάδοση και ενδεχομένως την πρόγνωση της εξάπλωσης των επιδημιών.

H μεγάλη αύξηση των μετακινήσεων του ανθρώπου τα τελευταία χρόνια θεωρείται ότι αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για την εξάπλωση νέων ή και παλαιών επιδημιών σε όλον τον πλανήτη και η γνώση του πώς, πού και πόσο συχνά γίνονται αυτές οι μετακινήσεις είναι σημαντική για τους επιδημιολόγους, γιατί μπορεί να τους βοηθήσει να κατανοήσουν και ανιχνεύσουν τους μηχανισμούς μετάδοσης των ασθενειών από τόπο σε τόπο.

Οι ποσοτικές μελέτες που υπάρχουν ως τώρα δεν μπορούν να τους βοηθήσουν ιδιαίτερα, καθώς οι άνθρωποι ταξιδεύουν με πολλά και διαφορετικά μέσα και σε πολύ διαφορετικές περιόδους καλύπτοντας διαφορετικές αποστάσεις. Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Δυναμικής και Αυτοοργάνωσης Μαξ Πλανκ του Γκέτινγκεν και των πανεπιστημίων του Γκέτινγκεν και της Καλιφόρνιας, στη Σάντα Μπάρμπαρα, βρήκαν ωστόσο έναν τρόπο για να αποσπάσουν τα πολύτιμα στοιχεία. Την ιδέα τους έδωσε ένα δημοφιλές αμερικανικό παιχνίδι στο Διαδίκτυο, στο οποίο οι παίκτες καταγράφουν τον αριθμό ενός χαρτονομίσματος και στη συνέχεια ανιχνεύουν την πορεία που θα ακολουθήσει αλλάζοντας χέρια.

Το Where's George? («Πού είναι ο Τζορτζ;», από τον Γεώργιο Ουάσιγκτον, η κεφαλή του οποίου κοσμεί το χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου), επινοήθηκε πριν από μία εξαετία από τον Χανκ Εσκιν και είναι εξαιρετικά δημοφιλές στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου άνθρωποι σε όλη τη χώρα καταγράφουν και παρακολουθούν αριθμούς χαρτονομισμάτων. Μελετώντας τα δεδομένα που έχουν συγκεντρωθεί όλα αυτά τα χρόνια, ο Ντικ Μπρόκμαν του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ και οι συνεργάτες του ανέπτυξαν ένα μαθηματικό μοντέλο το οποίο, όπως υποστηρίζουν, περιγράφει με μεγάλη αξιοπιστία τις κινήσεις των ταξιδιωτών σε αποστάσεις που κυμαίνονται από μόλις μερικά ως και χιλιάδες χιλιόμετρα. «Αισιοδοξούμε» ανακοίνωσαν οι ερευνητές «ότι το μοντέλο αυτό θα βελτιώσει δραστικά τις προβλέψεις για τη γεωγραφική εξάπλωση των επιδημιών».